Dzisiaj mieliśmy wigilię klasową. Zawsze myślałam, że on boi mi się spojrzeć w oczy, bo w jego oczach ujrzę miłość do mnie, ale myliłam się. Dziś od ponad 3 miesięcy spojrzeliśmy sobie w oczy. To co w nich zobaczyłam, a może to czego z nich nie zobaczyłam zabolało. Nie widziałam w nich nic. Nie wyło z nich nienawiści, a co gorsza miłości. Nawet z obojętności bym się cieszyła. Jego oczy były bez wyrazu, nieobecne, puste. Pytanie co on widział w moich. Sama nie wiem.

Spójrz mi w oczy!

Boisz się spojrzeć mi w oczy. Pewnie dlatego, bo nie wiesz co w nich zobaczysz. Smutek, żal, nienawiść, a może miłość. Tak, miłość do Ciebie idioto! Miłość pomieszana z nienawiścią, że nigdy o mnie nie walczyłeś. Miłość pomieszana ze smutkiem, że tak szybko o mnie zapomniałeś. W moich oczach jest wszytko czego się boisz zobaczyć. Tego pragnę. Pragnę, abyś spojrzał mi w oczy i powiedział, co tak naprawdę co mnie czujesz. Bo gdy ja patrzę w twoje oczy, widzę pustkę.

- Ty już się odkochałaś? - zapytała moja przyjaciółka - On już Cię nie obchodzi ? 

- Oczywiście. Mam go gdzieś. Teraz gdy go widzę jest tylko obojętność - uśmiechnęłam się sztucznie.

- Cieszę się, że już o nim zapomniałeś. On nie był dla Ciebie - odpowiedziała nie patrząc na mnie

To smutne, że nawet najlepsza przyjaciółka nie widzi co się ze mną dzieje. Nie widzi jak bardzo cierpię gdy na niego spojrzę. Oni nie potrafią dostrzec tego cierpienia w moich oczach. Nie zauważają tego, słyszą tylko słowa, wypowiadane łamliwym głodem. Najwyraźniej jestem dobrą aktorką. Potrzebuję tylko jednego zdania: " Wiem, nadal go kochasz". Chyba nigdy tego nie usłyszę.