Ub­ra­na w su­kienkę naiw­ności, wciąż cze­kam w deszczu nadziei na miłość...

Nies­te­ty z każdym dniem jes­tem co­raz bliżej prze­paści, z której po­pychają mnie obojętne dłonie Twoich słów.

Rzucę się z niej sa­ma, chce roz­bić się o skały szczęścia, które­go nig­dy nie zaz­nam w Twoich objęciach.

Nie zat­rzy­muj mnie już. Stra­ciłam ser­ce od­dając je To­bie. Nie chce stra­cić duszy, to we mnie je­dyny po­wiew siły...

na życie bez Ciebie